بهلول آدم عاقلي بود، ولي برحسب شرايط زمان تقيه مي كرد و گاهي حرف هايي مي زد كه بگويند او ديوانه است و متعرضش نباشند، ولي در خلال همين حرف ها تذكراتي به بزرگان قوم داده است. روزي هارون عباسي به او گفت: ما در نظر گرفته ايم متكفل امر معاش تو باشيم تا تو آسوده خاطر نزد ما بيايي. او گفت: اگر اين كار، اين سه عيب را نداشت من قبول مي كردم:
اول، اين كه تو نمي داني من به چه چيز نيازمندم تا آنچه را كه مي خواهم بدهي، نه به آنچه كه نمي خواهم مبتلايم سازي.
دوم، نمي داني به چه مقدار نيازمندم تا به كم و زياد آن گرفتارم نكني.
سوم ،اين كه نمي داني چه وقت نيازمندم تا از دير و زود دادنش، ناراحتم نسازي.
تنها آن كسي كه مرا آفريده است مي داند كه من چه مي خواهم، چه قدر مي خواهم و چه وقت مي خواهم. ديگري را نرسيده است كه حق چنين ادعايي را به خود بدهد. علاوه بر اين، وقتي كار بدي از من صادر شود تو قطع احسان مي كني، اما خالق من، آنچنان آقاست كه هرچه از من طغيان و عصيان مي بيند، دست از احسان خود برنمي دارد!! حال آيا سزاست او را رها كنم و به در خانه تو بيايم؟! 1
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- صفير هدايت 19، توبه، آيت الله ضياءآبادي